Z PASTORALNYCH PRZEMYŚLEŃ

12Ucho Igielne czyli TRADYCJA to POTĘGA.

A dalej... dalej był rok 1442, lecz dużo wcześniej znany historyk żydowski Józef Flawiusz był jednym z pierwszych którzy ułożyli listę 22-ch ksiąg w BIBLII, tej przed-kanonicznej. Jednak dopiero w 90 roku Synod Żydowski w Jamnia/ Jabneh ustanowił Kanon Hebrajski (bez ksiąg deutero-kanonicznych; 12 Proroków Mniejszych = 1-dna księga). Idąc tym śladem, w IV w. Kościół generalnie przyjął księgi deuterokanoniczne, a znany nam już Sobór Florencki (1442) określił Kanon Ksiąg Obu Testamentów, lecz dopiero Sobór Trydencki w 1546 roku podał oficjalną definicję Kanonu. Teologiczne wyjaśnienie  (niebiblijne) formowania się Kanonu brzmi: 1.BOG jako twórca KOŚCIOŁA. 2.WCZESNY KOŚCIÓŁ jako świadek Chrystusowych działań. 3.KANON utworzony na bazie autorytetu Chrystusa poświadczonego przez apostołów i rozpropagowanego przez pierwotny Kościół. 4.KOŚCIÓŁ KOLEJNYCH POKOLEŃ jako adresat, interpretator i pośrednik w świadczeniu o Chrystusie istniejącym w Kanonie. 

Naszym celem w Uchu Igielnym nie jest śledzenie działalności soborów, zatem "TEO-logia" czyli (o Bogu nauka) nie interesuje nas w tym momencie jako sama w sobie, toteż po poznaniu trydenckiej  definicja Kanonu, nieco skomplikowanej dla niewprawnego ucha, wracamy do naszej Biblii i do Józefa Flawiusza.

Józef urodził się w 37/38 roku po Chr. Na początku wojny Żydowskiej w 66 był komendantem w Galilei. Jeszcze w tym samym roku złapany przez Rzymian przyjmuje imię Flawiusz od imienia Rodziny Opiekunów, generałów armii rzymskich Wespazjana i Tytusa dowodzących operacją w Palestynie. Obaj byli później cesarzami. Józef napisał w j. greckim VII tomowe dzieło "Wojny Żydowskie", oraz XX tomowe "Starożytności Żydowskie"- od stworzenia do Nerona. Z mniejszych dzieł: autobiografia "Życie" i "Przeciwko Apionowi” (przeciwko anty-żydowskim pisarzom). Jako historyk jest często bezkrytyczny, szczególnie w momentach obrony Żydów i siebie. Pozostaje on jednak jedynym źródłem “powygnaniowej” historii żydowskiej, zwłaszcza okresu pomiędzy 142 przed Chr, a 70 po Chr. 

Owo zupełnie wyjątkowe znaczenie dzieł Flawiusza, szczególnie w odniesieniu do początków chrześcijaństwa, przypisać można wielu powodom. Żaden historyk rzymski tamtych lat nie był tak dokładnie jak Flawiusz obeznany ze środowiskiem, w którym chrześcijaństwo raczkowało, a co ważniejsze Józef umieścił on w Starożytnościach pewien ustęp (8,13), który później stał się powodem szerokiej dyskusji wśród historyków. 

Oto on: "W owym czasie, żył Jezus, człowiek mądry, jeśli można by nazwać go człowiekiem, był bowiem sprawcą wielu cudów i nauczycielem tych, którzy prawdy chętnie słuchają. Wielu spośród Żydów i Greków pociągnął za sobą. Był on bowiem Chrystusem. Za zachętą dostojników naszych Piłat skazał go na ukrzyżowanie lecz nie opuścili go ci, którzy go już uprzednio umiłowali. Zjawił się znowu żywy trzeciego dnia, jak prorocy przez Boga wysłani przepowiedzieli. Jeszcze do dziś nie znikła sekta chrześcijan, która wzięła nazwę od niego."

Specjaliści dyskutują czy przypadkiem niektóre sekcje (tłusty druk) nie są wtrętem późniejszego chrześcijańskiego redaktora, gdyż zbyt nasycone są one teologią chrześcijańską, wiemy jednak iż Flawiusz nie grzeszył miłością do Chrześcijan. Pomimo jednak iż większość nie przyjmuje powyższego tekstu jako koronnego argumentu potwierdzającego bóstwo Jezusa (Chrystus) to jednak stanowi on ważny argument za istnieniem Jezusa jako człowieka. 

Nawet Encyklopedia Radziecka , co nie może stanowić argumentu, po roku 1963 umieszcza pod hasłem Jezus opis tejże postaci jako fizycznie istniejącej i będącej założycielem religii chrześcijańskiej.

Zostańcie Z Bogiem

wasz brat Ks. Adalbert